?

Log in

No account? Create an account

Nog net niet vergeten...

Ai,  dat is een beschamende lange tijd geleden dat ik weer wat heb geschreven. Er is een hoop gebeurd in de tussen tijd, dus laat ik beginnen bij het begin:

Ik woon nu al enige tijd in Emmen, ik heb mijn baan in het callcenter opgezegd en werk nu al bijna een maand in de kassen. Ik moet zeggen, hoewel het callcenter een stuk schoner werk was, ga ik nu wel met een beter gevoel terug naar huis. Ik voel er maar weinig voor om mensen van de kast naar de muur te sturen en constant geconfronteerd te worden met de barslechte communicatie tussen de verschillende afdelingen. Als je het mij vraagt is het helemaal niet zo efficiënt als dat zij beweren. Het systeem stinkt en ik had er geen zin meer in om me er ook maar verder in te mengen. Natuurlijk, er bestaan ook leuke telefoontjes, maar die wegen niet op tegen de hoeveelheid klachten. Ik kan geen muur vormen en de klachten naast me neer leggen. Zelfs de klachten die mensen schrijven, komen terecht op de klantenservice, waar ze vervolgens blijven liggen. Er is helemaal niets op het gebied van klantvriendelijkheid, het enigste goede aan de baan is dat het goed verdiende en ik had ontzettend leuke collega's.

Het voordeel aan de kassen is, want ik heb mijn zorgbaantje moeten opzeggen voor dat stomme callcenter omdat ze me maar op de verkeerde dagen bleven inroosteren, dat ik meer uren kan draaien en dus ook meer verdien. Het is veel routinewerk, maar prima voor een korte periode.

§

Het zoeken van een huis wordt iets moeilijker, want de wachtlijsten zijn erg lang. Misschien, als ik mijn loonstrookje binnen krijg, dan kan ik samen met het strookje van Mark advies vragen op het gebied van een hypotheek. Ik geloof dat dat de snellere manier is van volledig op jezelf wonen. De huizen en appartementen vallen in prijzen echt tegen. Zeker het vinden van een 2 persoonskamer onder een ton is veel moeilijker vinden dan ik had verwacht. Waarom geven ze starters toch geen kans? =P

§

Hoe dan ook, de reden dat ik zo weinig van me heb laten horen is omdat ik de laatste tijd weer zo ontzettend moe ben geweest. Het is nu weer een stuk beter (ik ben nog steeds erg moe, maar ik kan meer dan alleen op bed liggen.). Werken valt me dan ook erg zwaar, maar het is niet onmogelijk. Daarna kan ik meestal niet eens meer de trap op lopen omdat ik zo uitgeput ben. Op school had ik daar ook al last van en mijn huisarts en psychotherapeut weten het aan mijn psychologische gesteldheid. Nu weet ik dat niet zo heel zeker meer, al voel ik me nog net zo hard een slaaf als ik dat op school voelde.

Mark gaat ook een jaar werken en heeft een contract bij een verhuisbedrijf, die vreselijke werktijden in achting neemt. Ik sta om half 6 op om naar werk te gaan, Mark komt vaak pas om half 2 's nachts thuis. Dat betekent dat we elkaar alleen nog maar slapend zien. Gelukkig hebben we de weekenden wel samen, al komt het een enkele keer voor dat Mark alsnog moet werken.

Doordat ik bij Mark's ouders woon is er geen plaats voor een schilderende Raïsa. In de tussentijd hebben de vrienden van Mark een pand gekraakt (ik was aanwezig bij de kraak, maar het was helemaal niet zo spectaculair v__v). Het is nu netjes opgeruimd en de weggeef winkel komt weer langzaam opgang. (De weggeef winkel wilt zeggen, dat mensen hun gebruikte spullen daarheen kunnen brengen, zodat andere mensen er misschien weer gebruik van kunnen maken, gratis uiteraard.) Naast de weggeef hebben ze ook een ruimte gereserveerd voor een atelier en dat betekent dus dat ik eindelijk een plek heb gevonden waar ik weer kan schilderen. Zoals je in mijn lijstje kan zien heb ik een veld/reis schildersezel aangeschaft =). Een praktisch metalen ding, natuurlijk niet zo fijn als mijn massief houten ezel =P, maar het ziet er zeker netjes uit en is licht om te dragen.

Na maanden wachten, kan mijn geluk niet meer op. Ik MOET schilderen! Anders ontplof ik. Word ik gek. Snij ik mijn oor af! Grrrr! Mijn vermoeidheid verdwijnt nu weer, dus ik heb weer vrije tijd naast het vele slapen.

§

Vorig weekend heb ik Robbert ook weer ontmoet. Hij was jarig geweest, dus ik moest een keer langs komen. We hebben een prachtige film gezien, waarvan ik nooit had verwacht dat hij die überhaupt zou uitzoeken. Hij is zo'n nuchtere echte-mannen man. Niet in voor historische romantiek - althans, dat wilt hij niet toegeven. Misschien moet iedereen zich er maar gewoon bij neerleggen: historie is onweerstaanbaar. Mannen in maatpakken, vrouwen in korsetten, prachtige suggestieve doch hoffelijke woorden en zinnen.

We hebben tot laat in de nacht gepraat en ik heb ontzettend lekkere wijn gedronken. Ik moet het nog een keer zeggen: het was echt lekkere wijn.

De film die we hebben gezien heet in ieder geval 'The illusionist' en ik ga je er niet al te veel over vertellen, behalve dat je hem zeer zeker moet zien. Een curieuze en verassende film. Beetje cliché, maar het is leuk dat bepaalde verwachtingen die je koestert in de film toch uiteindelijk in vervulling gaan. Cliché, maar wel mooi en toch origineel. Prrrrrrr.


P.S. Icarus maakt het nog steeds goed! Hihi, ik hou toch zoveel van mijn hamstertje =DD.

*Stuiter*

D'r is weer een hoop gebeurd in mijn leventje, sinds de laatste keer dat ik heb gepost en ik moet zeggen, ik ga bijna uit mijn dak van blijheid =). *springt in het rond*

Vorige week zaterdag heb ik de mysterieuze heer Robbert ontmoet en hoewel we allebei dood gingen van de zenuwen, hebben we veel gepraat en gelachen. Vooral toen we begonnen met de appeltaart. De ontmoeting was nogal vreemd :P. Hij zou mij eerst van het perron afdragen, maar we durfde elkaar amper een hand te geven. Na de eerste overwinning om elkaar eens goed in de ogen te kijken, hebben we een kaars gekocht die we 's avonds in het donker zouden aansteken.  We hadden er niet bij stil gestaan dat het in de zomer pas laat donker wordt, dus hij ligt nog steeds daar - ongebruikt.

Uiteindelijk begonnen we met de appeltaart. Serieus, die gast heeft te veel energie. Ik besloot mezelf een beetje nuttig te maken door die kilo appels te gaan schillen, terwijl hij door de keuken heen stuiterde en van alles en nog wat vertelde. Hij had geen geduld met dingen, dus was de boter niet zacht genoeg? Hup, de magnetron in :P
Robbert: Hoeveel minuten hebben we nodig, denk je? *zet hem rustig op 4*
Ik: *ligt in een deuk*
Robbert: Wat? Zit je me uit te lachen?
Ik: *komt nu niet meer bij* Ik denk dat hij nu wel lang genoeg in de magnetron gestaan heeft.

Mja, de appeltaart was uiteindelijk overheerlijk, ook al waren we hem een beetje vergeten. We moesten ongeveer een uur wachten, voor de taart uit de oven kon en dus liet hij mij een beetje het huis zien. Vervolgens op zijn kamer laat hij mij een vliegsimulator spelen (hij wilt vlieger opleiding doen) en laat mij natuurlijk in zo'n F16 vliegen. Ik stort neer :P maar dat was ook niet gek, want je kon in dat spel heel slecht zien hoever je van de grond was. Dat moest je natuurlijk op zo'n metertje aflezen, maar er staan daar ruim 40 metertjes in beeld, dus wist ik veel :P.
Daarna hij zijn vliegkunsten showen, met luchtgevechten en nadat hij is neergestort :P roept zijn zusje naar boven dat het wel erg lekker ruikt in de keuken. Wij snel naar beneden, want er was al meer dan een uur voorbij gegaan. De taart precies goed :D

Wat betreft Pi, dat vond hij een goede film, maar hij kon de film Amélie niet waarderen. Ik beschouw Amélie, kwalitatief gezien, een veel betere film dan Pi, maar ik geloof dat je wel jezelf in Amélie moet herkennen, wil je de film mooi kunnen vinden. Daarna, nog even wandelen en in een klimrek gezeten. Het was zo weer tijd voor mij om naar huis te gaan. Ik kwam daar om 11:40 aan en ging daar 20:10 weer weg en die tijd ging héél erg snel.

Even iets heel anders: IK BEN AANGENOMEN!!! Ik heb dinsdagochtend een sollicitatiegesprek gehad voor het callcenter waar ik een tijdje terug tests voor heb gedaan en ze hebben mij donderdag terug gebeld met de mededeling dat ik was aangenomen. Het sollicitatiegesprek was ok, we hadden eerst een groepsbespreking en iedereen was vrij beduusd, dus ik heb vaak vragen beantwoord, samen met een ex-ICT student. Daarna een één op één gesprek, die ging wat minder goed, maar ik wist wel alle technische vragen te beantwoorden. Daarna iets vertellen over je motivatie, je kwaliteiten en aandachtspunten (wat bij mij duidelijk luider praten is).

Bij het uitzendbureau zeiden ze dat ze erg positief waren over mijn voorkomen en de resultaten van de tests, maar dat mijn stem me bijna had gestrikt. Ik moet dus serieus wat harder leren praten tegen 'vreemden'.

Diezelfde dag dat ik hoorde dat ik was aangenomen en ik moest werken voor dat ene baantje in de zorg, is Mark ook aangenomen bij een verhuisbedrijf ^_^. Dus het was donderdag een hele mooie dag, en gelukkig dacht mijn cliënte er precies zo over. De eerste keer daar werken was me zeer zwaar gevallen, maar die middag en avond gingen snel om. We hebben veel gelachen en gepraat (je moet weten dat zij afasie heeft en daarom moeite heeft met zinnen uitspreken, dus goed en veel praten vanuit haar opzicht). Die ochtend ging dat wat minder en was ze erg driftig. Dus ik ben blij dat ik in mijn eigen bedje heb kunnen uitslapen, want ik slaap daar over het algemeen helemaal niet. Ook krijg ik daar somehow amper een hap door mijn keel. Al met al, viel de tweede keer heel erg mee.

Het is niet onbekend dat ik geen keukenprinses ben en ze had alleen nog maar aan groente rode kool liggen. Ik heb dat werkelijk nog nooit van mijn leven klaar gemaakt, ik wist wat in theorie over dat stuk groente, maar daar hield het mee op :P. Hoe dan ook, ik heb lekkere rode kool klaargemaakt met stukjes appel en kaneel. Mijn cliënte heeft wel 2 keer opgeschept van dat spul, dus dat moet toch goed zijn, of niet? *voelt zich een klein beetje trotser* (een klein beetje maar)

Vandaag ga ik mijn broer en zijn vriendin weer zien ^.^ en aangezien ik die voorheen nooit zag, is dat voor mij erg leuk en goed nieuws :P. Mijn week kan niet meer stuk en nog steeds voel ik dat er nog meer gaat veranderen. Het is nu in werking gezet, maar wat zal er volgen?


O_o

Ik groei mensen, ik groei!


^.^

Getagged O_o

Each player starts with eight random facts/habits about themselves.
People who are tagged need to write their own blog about their eight things and post these rules.
At the end of your blog, you need to choose eight people to get tagged and list their names.
Don’t forget to leave them a comment telling them they’re tagged, and to read your blog.


1. Ik hou meer van mensen dan van chocola, maar...
2. Ik ben een chocoladejunk, ik word soms wakker met zucht naar chocola en kan daarom niet meer slapen tot ik wat chocola heb gegeten (A) ( het verbaast met niets dat sommige mensen dit snoep met harddrugs vergelijken)
3. Vroeger, op de basisschool in Kwadendamme, dacht men dat ik een gehoorstoornis had omdat ik niets terug zei, maar dat was puur omdat ik heel erg verlegen was en er niets voor voelde om iets te zeggen.
4. Ik noem de samenleving  'engelenmensheid' en ik geloof dat wij mensen engelen zijn (hoewel de definitie engel momenteel nog echt een werktitel is)
5. Ik ben oppervlakkiger dan mensen denken en ik ben zeker niet mysterieus (voor mezelf :P)
6. Ik heb last van veel stemmingswisselingen
7. Ik heb het meeste geduld wanneer ik schilder of teken :P (die is dan gewoon oneindig)
8. Ik heb meer gevoel voor grootheid dan goedheid


Ik ken niet zoveel mensen met een weblog, dus laat dat laatste maar zitten :P
Hoe voel ik me?

Vreemd...
Duizenden gevoelens overvallen mij en allen probeer ik te weren, terwijl ik mijn loyaliteit jegens deze maatschappij probeer te behouden. Ik ben deels blij, waarvan de oorzaken mij niet geheel onbekend zijn gebleven, maar aan de andere kant treft een zwaar eenzaam gevoel mij.

Waar lijkt deze wereld op, wanneer ze zo zwaar is van teleurstelling en angst? Hoewel dit soort donkere tijden de momenten gunnen waarin mijn inspiratie zo openlijk mag groeien, wat mij onder andere zo aangenaam treft, verlies ik mijn eigen waarden uit het oog. Ondergedompeld geraak ik in deze engelenmensheid. Ik raak dermate betrokken, dat ik er verdrietig van word en teleurgesteld ben in alles om mij heen. De mensheid die me zo mateloos weet te inspireren, inspireert mij altijd vanwege haar duistere kanten. Misschien moet ik dingen op papier schrijven, misschien moet ik drie maanden mijn kamer niet meer uit komen en mij uitleven op een aantal doeken en wat olieverf. Waar gaat het leven met mij heen, als ik mijn eigen koers zelfs voor heel even niet mag bepalen?

Er is ook goed nieuws onderweg, ik ga samen met mijnheer Robbert, wie overigs erg goed schijnt te dichten ^_^, appeltaart bakken aankomende zaterdag. Daarbij wilt hij graag de film 'Pi' zien, omdat ik hem daarover heb verteld en toevallig heb ik deze film ook nog in bezit ^_~ .

Maandag is mijn allereerste werkdag en ik ga er morgen maar es voor zitten om de dagindeling door te lezen en een aantal aandachtspunten neer te schrijven. Mijn eerste werkdag bij mijn cliënte moet natuurlijk haarfijn verlopen. De training *slash* groepsgesprek was best vermoeiend, maar niet minder interessant. De neuroloog scheen bescheiden vertrouwen in mij te scheppen en nam een afwachtende houding aan. Daarom moet ik ook het beste presteren, want ik wil haar absoluut niet teleurstellen en mijn cliënte al helemaal niet.

.... *lange stilte*


^______^


Mijn favoriete gedicht van Robbert:


1 + 1 = 1

 

In jouw ogen weerspiegelt de maan

Je lach siert je gezicht

Bloemen groeien waar wij staan

Jouw haren verfraaien mijn zicht

 

Jouw lippen dicht bij de mijne

Met mijn ogen dicht voel ik de afstand verkleinen

Je armen om mij heen

Wij zijn samen één

Jenny, don't be hasty

Onder dwang van een zeker iemand binnen mijn vriendenkring, schrijf ik maar es een logje over mijn leven tot nu toe =D.

Ik heb het behoorlijk druk gehad de laatste tijd, niet alleen met werk zoeken of naar kamers zoeken, maar ook met mijn gedachten. De laatste keer dat Mark hier was, ging het compleet fout bij ons thuis. Mijn moeder was behoorlijk chagerijnig en ik voelde me gekwetst door de verschillende opmerkingen die ze naar mijn hoofd slingerde. Uiteindelijk kon Mark het niet laten om tegen mijn moeder in te gaan, wat een ruzie tot gevolg was. Hieruit bleek dat ze zich wel bewust was van het feit dat ze ook boosheid op mij uitte, die niet alleen door mij veroorzaakt was, maar zij voelde zich volledig gerechtvaardigd in haar gedrag, omdat ik toch lui was en een nietsnut die haar eigen leven vergooide.

Hoe dan ook, ik heb besloten NIET naar Mark te gaan noch naar mijn broer. Mijn moeder heeft Marks ouders erbij betrokken en dat is niet wat ik wilde - ik durf hen woensdag niet goed onder ogen te komen, want ik weet niet wat er gezegd is in dat gesprek, maar ik weet wel dat mijn moeder geen aardige dingen gezegd heeft. Ik schaam me voor het feit dat ik het zo ver heb laten komen. Mijn plannen om het huis uit te gaan die gaan zeker door, maar ik moet in één keer over verhuizen, anders gooit mijn moeder al mijn spullen op straat en laat ze verwijderen door de gemeente reiniging.

Ik heb een formulier ingevuld voor een antikraak woning in Utrecht en ik hoop daar snel bericht van te krijgen (en anders heb ik mijn geld weggegooid, want dat formulier opvragen kostte ook nog geld). Dit zou betekenen dat ik voor een bepaalde tijd op een kamer zit met een lage huurprijs en van daaruit naar werk en een betere kamer kan zoeken. Het stoort me dat ik voor elke site moet betalen, zodat ik mag reageren op een potentiële kamer.

Wat betreft werk, ik heb één dag in de week werk - 24 uur verblijf ik bij mijn cliënt om er voor te zorgen dat zij naar de wc kan, zich kan aankleden, etc. Woensdag, na mijn training voor mijn werk, ga ik terug naar Manpower in Emmen om te vragen of ze me nog willen voor dat callcenter. Ik weet dat het bedrijf pas een maand later, nadat ik die evaluatie test heb gedaan, zou openen en dat ik dan pas geroepen zou worden. Het is nu 3 weken geleden en mijn gevoel zegt dat ik even langs moet gaan om te laten zien dat ik nog geïnteresseerd ben.

Leuker nieuws is, ik heb een aardige jongen (Robbert) ontmoet dit weekend met wie ik het waanzinnig goed kan vinden. Hij had helaas geen kamer voor mij >_> (die had hij wel, maar ik ga niet bij hem inwonen, ook al woont hij alleen in het weekend daar) maar had wel interessante visies te bieden. Het is fijn om weer iemand nieuw te spreken ^.^ en zijn mening is erg verfrissend ook.

Ik heb misschien rotdagen achter de rug, maar nu gaat het weer goed en voel ik weer een beetje levenslust. Ik snap niet waarom ik nog niet weg mag, het zou me zoveel rust scheppen... maar het lijkt dat mijn moeder alles moeilijker maakt. Ik kan geen verhuiswagen regelen, want dat is veel te duur en ik rij bovendien zelf geen auto. Ik wil Marks vader voor geen goud vragen om mij over te verhuizen en mijn eigen vader durf ik niet eens te vragen. Hoe krijg ik in godsnaam in één keer al mijn spullen daar weg?

=P misschien heeft die Robbert wel een auto....


oh well...

Jenny don't be hasty... I suppose...

It's a living - being Rijst...

Eindelijk weer thuis achter mijn eigen computertje na een reeks sollicitaties in Emmen en omstreken. De thuis situatie is onveranderd gebleven, maar Icarus (mijn hammie) crosste meteen uit zijn huisje toen ik met een amandeltje aan kwam zetten. Gezellig met hem op de bank tv gekeken, toch wel fijn dat ik gemist werd door mijn lieve hamstertje. Ze zeiden nog wel dat ze je na een week niet meer konden herkennen, ik ben anderhalve week van huis geweest en hij ligt nog altijd even devoot op mijn schoot te knorren en zijn wangzakken te legen; ik maak me daar geen zorgen over. Ik denk dat ik, nu ik toch al die tijd mijn spaarrekening heb moeten plunderen, want ik stond al voor enige tijd rood, ik ook maar meteen een reiskooitje aanschaf, want ik wil hem zeker geen anderhalve week meer missen (A).

Ik ga nu ook maar mijn kamer opruimen, ik had dat namelijk beloofd voor mijn vertrek te doen, maar dat heb ik maar matig gedaan. Het is altijd zo geweest dat als mijn moeder constant naar boven komt stampen en uitgebreid gaat staan verzuchten wat voor een teringbende mijn kamer wel niet is en dat ik hem NU moet opruimen, mijn zin compleet is vervlogen. Meestal stel ik het mening uren uit en dan is het opeens avond en is mijn moeder 10 keer op mijn kamer geweest om mij moreel een beetje proberen te stimuleren (lees verwijten maken).

<frustratie>
Vanochtend ontstond er een situatie, die zich toch al wel vaker heeft voor gedaan.  Ik zat in mijn pyama voor de computer een spelletje te spelen. Natuurlijk, het is doordeweeks en dan doe je "dat soort" dingen niet, maar ik heb zo'n beetje met mijn buik over de grond heen gekropen voor werk. (Doe ik niet letterlijk, maar zo voelt het dus wel: op je knieën smeken om werk en die werkgevers die daar een beetje ludiek mee omgaan: "we zoeken iemand die carriëre wilt maken in de supermarkt" *rolls eyes*)
Hoe dan ook, dat was niet het probleem waardoor ze over de rooie ging. Ze zei dat ik daar, IN MIJN ONDERGOED (dat heet dus een pyama mams!), voor de cpu zat voor heel Nederland en ik had echt zoiets van, wtf? Wie ziet dat nou? Internet stond niet eens actief -_____-.
</frustratie>


O ja:
Zonder de schade die we onszelf berokkenen, hebben we noch romantiek, noch een levensdoel...
>_> Is niet alles in de wereld opgebouwd uit pijn en is pijn niet de prikkel die we nodig hebben om te weten dat we leven? Misschien is zelfs het eten van een stukje chocola dusdanig pijnlijk, dat we er verslaafd aan raken?

Ach ja, de illusies van het leven zijn mijn vrienden en genoeg om een passie te kunnen vormen voor het al dat ik ervaar als prettig - maar misschien even pijnlijk is als jezelf snijden....

Drowned for a wealthy life

Ik wist niet dat het mij werkelijk zou overkomen dat ik zoveel spullen had, dat ik er in zou verzuipen. Ik heb ooit eens Oprah Winfrey gekeken - don't shoot the messenger please - maar we hebben hier in de westerse wereld kennelijk een echt rotzooi probleem. Dan praat ik niet over radio-actief afval, maar over (gebruiks)voorwerpen die door het huis heen zwerven en kennelijk een eigen leven krijgen. Die mensen voelden zich gedomineerd door het afval en hoewel dit leuke prikkelende beelden oplevert - want ik zal nooit bang zijn van mijn eigen boeken, laat staan dat ik getraumatiseerd raak door de aanblik van eventuele nonsense dat zich graag op de grond lijkt te nestelen - moet ik bekennen dat sinds ik nu in pak voor mijn verhuizing, ik er achter kom dat ik gewoon teveel spullen heb.

Mensen, ik verzuip in mijn eigen welvaart O_o *cough* net goed!
Het is misschien niet voor te stellen, maar het inpakken is nu al gedurende dagen bezig en ik heb niet het gevoel dat ik op schiet. Ik heb gister maar besloten eerst mijn kamer compleet op te ruimen en hoewel ik ervan overtuigt was dat de barbie-populatie in mijn kamer onderhand was uitgestorven, lag er toch nog eentje naar mij te grijnzen in een stoffig hoekje. Het gestileerde kopje half geknikt - ik moet zeggen dat ik er best sinister van werd.

Enfin, ik ga nu schrijven. De inspiratie is mij goed gezind xD.

Randomness xD

Gestolen van eers...

I'm sorry xD it seemed a lot of fun to me:



1. Open your library (iTunes, Winamp, Media Player, iPod, etc).
2. Put it on shuffle.
3. Press play.
4. For every question, type the song that's playing.
5. When you go to a new question, press the next button.
6. Don't lie and try to pretend you're cool.

Opening Credits:
Forever - Stratovarius

Waking Up:
Gone, Gone, Gone - Jack Johnson

First Day At School:
Don't think twice - Bob Dylan O_o

Falling in Love:
Minas Tirith - Lord of the rings orchestra

Fight Song:
Missed Me - The Dresden dolls *rofl*

Breaking Up:
Lament - Ronan Hardiman (Lord of the dance)

Prom:
Hysteria - Muse *Sigh*

Life:
Mediterranean Sundance - John McLauglin,
Al Di Meola & Paco de Lucía *dances lively* xD

Mental Breakdown:
Spirit Voices - Paul Simon (Euh)

Driving:
Breathe - Pink Floyd

Flashback:
Electro Shock Blues - Eels

Getting Back Together:
Twist and Shout - The Beatles

Wedding:
Requim for a dream (01 Sum?) - Clint Mansell (Well, ofcourse! -____-;;;)

Birth of a child:
RainSteve Conte (Cowboy Bebop)

Final Battle:
The Promise - Within Temptation

Death Scene:
Sleeping Sun - Nightwish

Funeral Song:
Vincent - Don McLean (Sigh, that's me... being an artist - maybe better to skip artschool after all)

End Credits:
Spiders - System of a Down (I never liked those guys ò_ó)

Vergiffenis aan de Nar

Vaag stukje schrijfwerk O_o

Calanthe

Hier een nieuw deel van mijn verhaal, waarin de situatie tussen de markies en kardinaal verder gaat en de grootvizier Yoesoef Jhelai in naam van zijn sultane, Roshanara Jawahir Zaray uit Umbrenië, Calanthe wilt behoeden voor de aankomst van de kardinaal, want hij zou in staat zijn het geloof te misbruiken om een oorlog tussen de twee landen te ontketenen. De geestelijke is echter een aantal maanden voor Yoesoefs aankomst gearriveerd.

Yoesoef maakt zich zorgen over het welzijn van Umbrenië dat behoorlijk lijdt onder het leiderschap van zijn vrouwe, hij houdt echter veel te veel van de sultane om zich daar verstandig over te uiten. Hij vreest voor een tragische afloop voor zijn sultane en haar dochter Shahnaz Nawarra die de niet al te populaire Roshanara in de komende jaren moet gaan opvolgen.

Achievement List

x Een eigen huisje xD
x Een reis-schildersezel aanschaffen
x Een laptop bezitten
x Correct Arabisch spreken en lezen
x Een gitaarhoes, zodat mijn gitaar in mobiliteit stijgt
x Naar de Kunstacademie
x Humanistiek studeren
x Gitaar leren spelen
x Piano leren spelen
x Mijn schilderijen verkopen
x Een eigen webadres bezitten
x Een boek van mijzelf uitgeven
x Voor mijn 26ste trouwen
x Een jonge gekke moeder zijn
x Een wereldreis maken
x Mensen blijven verassen
x Meer dan 5 vreemde talen vloeiend spreken
x Onsterfelijkheid op het doek
x Kunnen aantonen dat illusies en waarheden praktisch hetzelfde zijn
x Blijven dromen
x In Frankrijk wonen

Syndicate

RSS Atom
Powered by LiveJournal.com